ارائه: سمیه حسینی- ارشد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران

پدیدارشناسی به‌عنوان روش و جنبشی فراگیر در فلسفه در آغاز قرن بیستم بر همۀ شاخه‌های فلسفه ‌تأثیر گذاشت و امکان‌هایی برای بسیاری از فیلسوفان فراهم کرد تا از منظر جدیدی به مسائل و موضوعات فلسفی بپردازند. فلسفۀ هنر و زیبایی‌شناسی هم از تأثیر این جنبش برکنار نماند و بسیاری از شاگردان و پیروان هوسرل با رویکردی پدیدارشناختی به تحقیق و تأمل دربارۀ مباحث زیبایی‌شناختی روی آوردند و آثار و آرای مهمی در این عرصه مطرح کردند. خود هوسرل، بنیان‌گذار این جنبش، به‌نسبتِ مسائل دیگر، کمتر به‌طور مستقیم به مباحث مربوط به هنر و زیبایی‌شناختی پرداخته است و به‌همین‌سبب در زمرۀ فیلسوفان هنر و متفکران شاخص زیبایی‌شناسی به شمار نمی‌رود؛ اما این بدان معنا نیست که مسائل زیبایی‌شناختی هیچ جایگاهی در آثار او ندارد و او هیچ‌گونه سهم و نقشی دراین‌باره نداشته است. 

در این کارگاه میخواهیم از دریچه رویکرد پدیدارشناسی -که برتراند راسل از اثرگذارترین فیلسوفان این روکرد میباشد- به پدیده هنر و مفهوم زیبایی نگاه کنیم و درباره آن به گفت و گو بنشینیم.