در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی؟

سرک کشیدن توی خانهٔ آدم‌ها، توی گنجه و آشپزخانه و اتاق کارشان -حتّی اگر ناشناس باشند- لذّت شرورانه‌ای دارد که همهٔ ماها، در لحظاتی که به شیطان درونمان اجازهٔ ظهور و جولان داده‌ایم، چشیده‌ایمش! حالا حساب کنید که این آشپزخانه -نه الان، که سی سال پیش- نقطهٔ امن خانمِ سیمین بوده!
و این اتاق... و آن نشیمن... جلال از بیرون می‌آمده (از همان مدرسه‌های کذایی) و یک گوشه‌ای -کدام گوشه؟- می‌نشسته و سیگار پشت سیگار...
کجا "در خدمت و خیانت روشنفکران" را نوشته؟ چرکنویس‌های "از رنجی که می‌بریم" کجا سیاه شده‌اند؟
آخ. تاریخ و فکر کردن بهش همین شکلی هم بعضی از ما را دیوانه می‌کند. چه رسد به این که سوار چنین ماشین زمانی بشوی و بتوانی بروی پنجاه سالِ پیش. به آن روزهای به ظاهر آرام. به آن آرامش که از همان وقت بوی طوفان می‌داد. به ملاقات ردپا و بوی پیراهن آن دو جانِ ناآرام که این همه سطر برای ما به یادگار گذاشته‌اند. این همه فکر...
بیایید برویم موزهٔ خانهٔ سیمین دانشور و جلال آل احمد! 
باهم!
ظرفیت بازدید: ۱۲ نفر
هزینه : متعاقبا اعلام میگردد
_وسیله‌ی ایاب و ذهاب به موزه، بر عهده‌ی مدرسه است.
_آدرس موزه: تجریش، دزاشیب، خیابان شهید رمضانی، کوچه رهبری، کوچه پسندیده، بن‌بست ارض، پلاک
_ رضایت نامه امضا شده که شنبه به شما داده می‌شود را دوشنبه به همراه داشته باشید.